قصه ها

امروز رفتیم فیلم قصه ها از رخشان بنی اعتماد:
مثل اینکه دو سالی از پشت ممیزی)!( گیر کرده بود و خوب در طول فیلم هم حداقل سه تا فحش یک نوع محتوای جنسی و یک مورد مربوط به خودکشی و اعتیاد و دو مورد محتوای ضد حکومتی بود که خوب با وجود نداشتن رده سنی برای این این من رو تحیر کرد و فهمیدم که در ممیزی یک نفر بوده که کلی رشوه گرفته است
جدای این مسائل نسبتا حاشیه ای ، ساخت خود فیلم و فیلمبرداری از چیزهایی دیگر بسیار خوب بود فقط تنها سوال اینکه چرا باید داخل ماشین یک پروژکتور باشه و اون نور مسخره رو روی صورت بازیگر ها بندازه شخصیت های فرعی زیاد خوب کار نشده بودن مثل سمیرا که یک معتاد که رگشو زده و یک جاهایی به حرف های راننده رانندگی گوش میده یا معصومه که اصلا به شخصیت پرداخت نشده بود و فقط گریه می کرد.
در مورد داستان هم به قول #امیرحسین سیاه نمایی و اغراق نبود یعنی واقعیت بود ولی خوب همیشه بد با خوبی هست و باید خوب هم نمایش داده بشه .آخرین دیالوگ هم یک دیالوگ بسیار فانتزی و عاشقانه و همینطور برای من احمقانه بود. )این برای من وقتی به کار میره گه بخوام سلیقه شخصیم رو بگم و سلیقه و نظر من برای شما محترمه ؛)
فیلم از پیوستگی بی بهره بود و میتونست ۵ یا ۶ تا فیلم کوتاه بشه که مشکلی پیش نمی اومد. باز هم میرسیم به این سوال معروف که آیا گفتن این مشکلات با این روش دردی را درمان میکنند یا نه آیا ؟
و آیا قاطی کردن چند چیز مثل تجدید فراش + فرصت طلبی + توجه نکردن به ارباب رجوع یا ستاره دار شدن یک دانشجو + اعتیاد + عشق و از این قبیل چیزها که در تمام قصه ها بود واقعا خوب بود و یه کم اغراق در نشون دادن داستان و به زور زدن برای نگه داشتن مخاطب پای فیلم نبود؟
من اگر قرار باشد از صفر تا ۳ به این فیلم نمره بدهم به ساخت فیلم ۲ و داستان فیلم ۱ می دهم

از اون جایی که تایپم رو دوست ندارم ازین دست پست ها خواهیم داشت

بسم الله

اگه عکسا بی کیفیته روش بزنید تا توی پنجره ی جدید با کیفیت باز بشه.

متن۱

 

wpid-g-_02-jpg

اون لینک آخریه
یه نمور بد خطه اره … انشالله بهتر خواهد شد
باید ببینم بازخورد ها چجوریه

شروعی دوباره … شاید

تصمیم گرفتم بعد از یه سال و اندی دوباره بنویسم
منتها به نمور متفاوت
حالا…
میفهمید و توضیح میدم
بسم الله…

فیلمی در مورد عدم انسانیت

Cube 1998
فیلمی پوچ گرا
جذاب
و دیدنی
فیلمی خوش ساخت بود
انسانیت رو تا حد نابودی پیش میبرد و تعاملات انسان رو در بدترین شرایط به رخ میکشید
فقط می خوام بگم که با دیدن این فیلم ادم نظرش کلا به انسان ها عوض میشه
ادم به این پی میبره که ادم انسان را فقط تو cube میتونه بشناسه
سکانس ها به نحو احسن فیلم برداری شده بود رنگ هر اتاق نشان دهنده داستان اون اتاق و اون سکانس خواهد بود
حرف واسه گفتن زیاد داره
ولی حتما این فیلم رو که یکی از بهترین فیلم های قرن 20 ایت رو ببینید
حتما…

میدونم این پست را حالا حالا نخواهید خواند…

میدونم منتظرم بودید
برای همین بعد یه مدتی استراحت برگشتم تا برای خودمو عرفانو من پست بزارم و با هم بخونیمو بخندیم
اسمش را بگزارید بازگشت افسانه ای عرفاااان…