فحش تحت فشار

خب … امروز اولین فحشم رو تو رانندگی خوردم :))

البته حق با اون بنده خدا بود چون من راهنمام سوخته بود. ولی تو اون موقعیت استرس زا که نزدیک بود تصادف کنم وقتی طرف دستشو گذاشت رو بوقش و اگه راننده باشین میدونین این یعنی ۱۰۰ تا فحش بد بد میخواستم منم همینکارو کنم و اگه راننده باشین میدونین که در جواب بوق بلند ، بوق بلند زدن یه صد تا فحش بد بد تر !!! ولی بعد از عبور از این جریان وقتی بهش فکر کردم فهمیدم که حق با اون بنده خدا بوده و من بد رانندگی کردم! ولی این که تو اون زمان حق رو به خودم دادم نشان میده که اولا آدم توی شرایط استرس زا نمیتونه فکر کنه و دوم اینکه بهتره هیچ وقت واقعیت رو با احساس و برداشت خودمون از اتفاقی که افتاده قاطی نکنیم!

سوما اینکه فحش ندید 😐

و اینک … پایان ترم نخست

واقعا کی فکرشو میکرد که یه ترم دانشگاه میتونه انقدر بالا و پایین داشته باشه؟ ????
کلی آدم وارد زندگیم شدن و کلی آدم از زندگیم رفتن که بعضی هاشون لقب دوست رو یدک میکشیدن. دلم براشون تنگ میشه. بگذریم …
اگه بخوام از نظر تحصیلی توصیفش کنم باید بگم یه آموزش سیال رو تجربه کردم. هرچند هنوز هم مسخره ، بیمار و به درد نخوره ولی خوب به خاطر همین سیال بودنش و آزادی های یواشکی که داری خیلیییی قابل تحمل تر کردتش تا دوران دبیرستان به قبل. ( حالا نقدشو به بعدتر ها منتقل میکنم فعلا فقط خواستم چندتافحش بدم رد شم 🙂
ولی بیشترین تغییر رو شما تو موارد غیر درسی دیدم. انواع و اقسام چالش هایی که هرکس باهاشون یه جور برخورد میکنه و خلاصه اینکه اگه حواست نباشه ممکنه کار دستت بده. حالا شما از ارتباط با جنس مخالف بگیر تا مدیریت زمان (که به بطالت نگذره) ویا مدیریت تاثیر جو های کاذب سیاسی و …
خلاصه اینکه اگه بخوام به کسی پیشنهاد چیزی رو بکنم ، بهش پیشنهاد میکنم دانشجو باشه.

پ.ن : دوستم خیلی وقته نمینویسه. میگه “کمالگرایی داره خفم میکنه. مثل نویسنده های خفنی که هی مینویسن ولی از نوشتشون خوششون نمیاد و مچاله اش میکنن میندازن دور منم همین کارو تو ذهنم میکنم”. منم واسه این که به این مرض دچار نشم ، چرت و پرت هم شده مینویسم که موتورم داغ بشه. فعلا پت پت اگزوز رو ببخشید 🙂

و اما میرسیم به روز اول دانشگاه!

به عنوان یک دانشجوی پلیتکنیکی باید با افتخار بگم که اولین جلسه ی دانشگاهم رو نیم ساعت دیر رسیدم سر کلاس و به رسم اخلاق دانشگاهی مثل گاو سرمو انداختم پایین و رفتم صاف ته کلاس نشستم. (به قول دوستان بنده رسوب هستم ، سریع ته نشین میشم 🙂 اونم از بدو طفولیت!! در واقع دوران راهنمایی به بعد :[] )
البته از نگاه های تعجب برانگیز ترم اولی هایی بگذریم که نمیدوستن اومدن و رفتن اجازه نمیخواد.
خوب، وقتی از کلاس فیزیک 1 اومدم بیرون و از دست کلاس گرم و بی کولر و استاد کند و بامزه اش جدا شدم، نیم ساعتی فرصت کردم برم دوری تو دانشگاه بزنم و اولین و تنها ترین و بهترین توصیفی که میتونم از محیط دانشگاه امیرکبیر داشته باشم یه جمله است : اوووووف … چقدر شلوغه 😐
و البته باید بگن که بنده کلا طرفدار شلوغی + شور و شوق جوانی هستم ولی اون جا دیگه نوبرشه!!
کلی آدم که دارن هرکدوم یه کار میکنن : یکی میره اون ور ، یکی میره اینور ، یکی نشریه ای که شب تا صبح براش جون کنده رو میده به بقیه ، یکی داره اون کوشه میلومبونه ، یکی داره با دوست دخترش لاس میزنه ، اون یکی داره با دوستش شعر میگه (!) ، و افرادی هم هستن که دارن لوله پلیکا میفروشن ( البته فکر کنم امروز فیلانواره ی مواد و پلیمر بود که داشتن نتایج تحقیق هاشونو به دنیا نشون میدادن!!). داخل پرانتز بگم که هیچکس درس نمیخوند :))
خلاصه اینکه زنگ خوردو (????) من رفتم سر کلاس ادبیات و باز ته کلاس نشستم :)) هرچند صدای استاد نمیرسید ولی خوبای ته کلاس که خواب بودن و خوبای کلاس که با دوستشون داشتن لاس میزدن (البته سر کلاس قبلی این اتفاق افتاد) قشنگ آشنایی پیدا کردم.
من عاشق معلم های بی مزه ای هستم که فکر میکنن بامزه ان!! خلاصه هر جوری بود گذروندیم این زنگ رو هم و رفتم دفتر بسیج دانشکده مون. و وقتی به اون یارویی که اونجا بود گفتم که میخوام ثبت نام کنم برق شور و شعف خاصی توی چشماش دیدم که انگار چندین و چند ساله هیچ کس نمیخواست عضو بسیج دانشکده بشه. خلاصه بعد از کلی چاق سلامتی و این حرف ها یه خصوصیت جالب دیگه ی دانشگاه رو هم کشف کردم. جوش خوردن ارتباطات واقعا در. “سلام. خوبی؟” هست. که باز این شرایط هم جزو شرایط مورد علاقه ی منه ولی اینا دیگه نوبرشن!!
خوب دیگه، بقیه اش بمونه برای روز های آتی، تا همین جاش خیلی از اسرار دامشگاه رو فهمیدید (یو ها ها ها!)

سختی هست ولی …


تو تاکسی نشسته بودم. راننده با بغل دستیش حرف میزد. بحث رسید به راهپیمایی. راننده گفت : “آقا میدونی چیه؟ درسته سختی هست، ولی کشورمونه! نمیشه نریم که..!”
همه چیو گفت دیگه … فکر نکنم چیزی باید اضافه کنم! شما هم اگه بهتون گفتن ساندیس خور، همینو بگید!