وابستگی از طفولیت!!

من یه خاطره بدون منظور میگم (!)بعد شما تطبیق بدید با شرایط کلان جامعه امروز.

یادمه در سال 4ام دبستان (که میشه همون 4ام نظام جدید :دی) یکی از مشق هامون بعد از خوندن هر درس علوم این بود که اون درس رو خلاصه کنیم (که اکثریت فقط رو نویسی میکردند!!) بنویسیم تو دفتری موسوم به دفتر علوم! خوب من همیشه به دلیل بدخط بودن و کثیف بودن دفترم نسبت به بقیه مورد سرزنش آموزگار مهربان واقع می شدم. و هر بار بهترین و خوشگل ترین مشق ها در کلاس درس معرفی میشد. من هم که میخواستم تابوی تمیز نوشتن رو بشکنم بالاخره مامانم رو مجبور کردم که بیاد و برای یه درس رو بنویسه. با نقاشی هاش و ژانگولر هایی که هنوز هم بلد نیستم 😐 خلاصه زد و ما خفن ترین تکلیف عمرمون رو نوشتیم (من که نه … در واقع مامانم!!) . بعد از اینکه مورد تشویق معلم واقع شدم به شدت احساس غرور و سر افرازی کردم. نه به خاطر اون تکلیف و تشویق معلم. بلکه به خاطر مشق های قبلی که خودم با دست خودم می نوشتم ولی اون موقع فهمیدم بقیه میدادن به بزرگتراشون بنویسن. (و به جهنم که اونا رو معلم تشویق میکرد!!)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *